Sumarið er komið, enginn vafi á því, sólin er komin til að vera. Það eru köngulórnar samt líka…, sem mér finnst ekkert geggjað. Þær eru út um allt, maður ætlar að fara úr skónum og styður sig við vegginn, úps…kramin könguló, maður er að teygja á úti á palli, í sólbaði eða rúmið manns staðsett rétt fyrir neðan gluggan, þær eru út um allt! Því fylgja að sjálfsögðu nett panicattacks með danski, öskrum og tilheyrandi hrolli sem ætlar aldrei að fara og endar í stjörfu augnaráði uppi á stól.Hví?

Kalli Könguló

Hvað varð um þá gömlu góðu daga þegar köngulóastofnar voru ræktaðir í krukkum og köngulærnar látnar hlaupa upp og niður hendur og fætur og þjálfaðar í að hanga? Maður spyr sig. Þær komust meira að segja stundum ofaní hálsmálið án þess að neinn kippti sér upp við það. “Ohh hún týndist einhverstaðar í fötunum mínum” og síðan dró maður annað grey á löppinni upp úr krukkunni og lét hana hanga í lófanum. Maður náttúrulega nýbúinn að kynna sér málin og lesa Andrésblað um flóasirkus og ætlaði aldeilis að græða á köngulóm og dordinglum hverfisins. Síðan gerðist eitthvað sem ég veit ekki hvað er. Fylgir þetta aldrinum? Ég er allavega búin að reyna og reyna að láta mér líka vel þessi dýr afþví það væri svo miklu einfaldara en allt kemur fyrir ekki, get ekki einusinni potað í þær. Og trúið mér, ég er búin að reyna ýmislegt. Spurning um að horfa á teiknimyndir þar sem góðar köngulær bjarga málunum og athuga svo…

Gleðihorn dagsins: er fyrir þá sem enn ætla sér að meika það með köngulóadordinglasirkus. Við hin bíðum spennt…Hérna er  fróðleikur um íslenskar köngulær og svo er meira að segja könnun á netinu sem hægt er að spreyta sig á (án endurgjalds) og athuga hvað maður veit mikið um íslenskar köngulær. Ég fékk þrjú rétt af sjö…

Kveðja, Krummi Könguló…